Ξυπνητήρι, πρωινό, σχολείο, δουλειά, σύσκεψη, ψώνια, διάβασμα, μπάνιο, ύπνος. Και από την αρχή. Για τους εργαζόμενους γονείς, και ιδιαίτερα για τις εργαζόμενες μητέρες που συχνά σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος του νοικοκυριού, η καθημερινότητα μοιάζει με αγώνα δρόμου χωρίς τερματισμό. Και στο τέλος της μέρας, συχνά μένει η αίσθηση ότι δεν έδωσες αρκετά πουθενά. Ας μιλήσουμε για αυτό, με ειλικρίνεια και χωρίς ψεύτικες υποσχέσεις.
Ο μύθος της τέλειας ισορροπίας
Η ιδέα ότι μπορούμε να μοιράσουμε τον χρόνο και την ενέργειά μας τέλεια ανάμεσα σε δουλειά, οικογένεια, σχέση και εαυτό είναι ένας μύθος που προκαλεί πολλές ενοχές. Στην πραγματικότητα, η ισορροπία είναι δυναμική. Κάποιες εβδομάδες η δουλειά θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο, άλλες ένα παιδί που είναι άρρωστο ή περνά μια δύσκολη φάση. Και αυτό είναι εντάξει.
Αντί να κυνηγάτε την τελειότητα, δοκιμάστε να σκέφτεστε σε βάθος χρόνου. Πώς πήγε ο μήνας, όχι η μέρα; Υπήρξαν στιγμές ουσιαστικής σύνδεσης με τα παιδιά; Βρήκατε λίγο χρόνο για εσάς; Αυτά μετράνε περισσότερο από το αν κάθε μέρα ήταν ισορροπημένη.
Μοιραστείτε το φορτίο
Ένα μεγάλο μέρος της κούρασης των εργαζόμενων γονιών δεν προέρχεται μόνο από τις δουλειές, αλλά και από το λεγόμενο «νοητικό φορτίο»: το να θυμάσαι ότι τελειώνει το απορρυπαντικό, ότι πλησιάζουν τα γενέθλια της γιαγιάς, ότι το παιδί χρειάζεται στολή για τη γιορτή του σχολείου. Αυτή η αόρατη εργασία συχνά πέφτει σε ένα πρόσωπο.
- Κάντε το ορατό. Γράψτε μαζί όλες τις εργασίες του σπιτιού και της οικογένειας. Πολλές φορές ο άλλος δεν έχει συνειδητοποιήσει πόσα είναι.
- Μοιράστε ολόκληρους τομείς, όχι μόνο εργασίες. Αν ο ένας αναλάβει τα ψώνια, αναλαμβάνει και να θυμάται τι λείπει, όχι μόνο να πάει στο σούπερ μάρκετ.
- Ένα κοινό ημερολόγιο, ψηφιακό ή στο ψυγείο, βοηθά όλους να ξέρουν τι έρχεται.
- Εμπλέξτε τα παιδιά, ανάλογα με την ηλικία τους. Μπορούν να στρώνουν το τραπέζι, να μαζεύουν τα παιχνίδια τους, να ετοιμάζουν την τσάντα τους.
- Ζητήστε βοήθεια από το ευρύτερο δίκτυο: παππούδες, φίλους, άλλους γονείς για μοιρασμένες μετακινήσεις.
Για όσους μεγαλώνουν παιδιά μόνοι τους, το δίκτυο στήριξης είναι ακόμα πιο πολύτιμο. Δεν είναι αδυναμία να το χτίσετε και να το χρησιμοποιείτε.
Ποιότητα στον χρόνο με τα παιδιά
Πολλοί εργαζόμενοι γονείς νιώθουν ενοχές επειδή δεν περνούν αρκετό χρόνο με τα παιδιά τους. Αν και ο χρόνος έχει σημασία, αυτό που θυμούνται τα παιδιά είναι συχνά οι στιγμές πραγματικής παρουσίας. Είκοσι λεπτά παιχνίδι στο πάτωμα, χωρίς κινητό, μπορεί να μετρήσουν περισσότερο από ένα ολόκληρο απόγευμα όπου ο γονιός είναι σωματικά παρών αλλά με το μυαλό αλλού.
ΔιαφήμισηΟ χώρος σας εδώΠροβάλετε την επιχείρησή σας στους αναγνώστες του Womencity και σε όλο το δίκτυο.Δείτε τις επιλογές →Μικρές τελετουργίες μπορούν να γίνουν άγκυρες σύνδεσης: η κουβέντα στο αυτοκίνητο στον δρόμο για το σχολείο, η ιστορία πριν τον ύπνο, το πρωινό της Κυριακής με τηγανίτες. Δεν χρειάζεται να είναι πολλές ούτε εντυπωσιακές, χρειάζεται να είναι σταθερές.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που είναι παντού. Χρειάζονται γονείς που, όταν είναι εκεί, είναι πραγματικά εκεί.
Όρια στη δουλειά και χρόνος για εσάς
Η τεχνολογία έχει κάνει τα όρια ανάμεσα σε δουλειά και σπίτι πολύ θολά. Αν είναι δυνατόν στο εργασιακό σας περιβάλλον, ορίστε ώρες που δεν απαντάτε σε μηνύματα και συζητήστε με την ομάδα σας τι είναι πραγματικά επείγον. Αξίζει επίσης να ενημερωθείτε για τις δυνατότητες που μπορεί να υπάρχουν στην εργασία σας, όπως ευέλικτο ωράριο ή εργασία από το σπίτι κάποιες μέρες.
Και μην ξεχνάτε τον εαυτό σας. Ο χρόνος για ξεκούραση, κίνηση, φίλους ή ένα χόμπι δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αυτό που σας επιτρέπει να συνεχίζετε. Ακόμα και μισή ώρα την εβδομάδα μόνο για εσάς μπορεί να κάνει διαφορά στη διάθεση και στην αντοχή σας.
Αν νιώθετε ότι η κούραση έχει γίνει μόνιμη, ότι δεν μπορείτε να χαλαρώσετε ποτέ ή ότι η διάθεσή σας έχει επηρεαστεί σοβαρά, μιλήστε με τον γιατρό σας ή με έναν ψυχολόγο. Η εξουθένωση των γονιών είναι πραγματική, και αξίζει φροντίδα όσο και κάθε άλλη ανάγκη της οικογένειας.
Τελικά, η ισορροπία δεν είναι προορισμός αλλά καθημερινή πρακτική. Κάποιες μέρες θα τη νιώθετε, άλλες όχι, και αυτό είναι απολύτως ανθρώπινο.
